Ana səhifə

Harun yəhya qlobal masonluq I ciLD


Yüklə 0.82 Mb.
səhifə8/11
tarix26.06.2016
ölçüsü0.82 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

Italiyada dinə qarşı mübarizə

Masonluğun dinə qarşı aktiv mübarizə apardığı yerlərdən biri də Italiya olmuşdur. 1870-ci ilədək indiki Italiya ərazisində çoxlu kiçik dövlətlər var idi. Feodalizm dövrünün qalıqları sayılan bu kiçik dövlətlər аrаsındа paytaxtı Romada yerləşən və Mərkəzi Italiyanın böyük bir hissəsini nəzarətdə saxlayan Papa dövləti böyük təsirə mаlik idi.

Fransadan Italiyaya gələn və XIX əsrin əvvəllərindən burada qüvvətlənən masonlar Papa dövlətini yıxmaq və kilsənin Italiyadakı nüfuzunu sarsıtmağa çalışırdılar. "The Roman Oatholio Ohuroh and the Oraft" (Roma katolik kilsəsi və masonluq) adlı kitabın müəllifi, ustad mason Alek Mellora görə (Aleo Mellor), "ХIХ əsrin ortalarından sonra italyan siyasətinin bir nömrəli fəaliyyəti olan Papa ilə mübarizə, həqiqətən də, masonlar tərəfindən idarə olunubdur".

Masonluq Italiyada dinə qarşı mübarizəni nəzarəti altında yaradılan başqa bir gizli dərnəyin vasitəsilə başladı. Bu dərnək "Karbonari" adlanırdı. İlk dəfə XIX əsrin əvvəllərində Napolidə fəaliyyətə başlayan bu dərnəyin adı kömür fəhlələrindən gəlirdi. Masonların "bənna" anlayışını işlətmələri və simvollarla ifadə etmələri kimi, Karbonari dərnəyi də kömür fəhlələrinin adını mənimsəmişdi. Amma şübhəsiz ki, dərnəyin məqsədləri bambaşqa idi. Dərnək üzvləri öncə Italiya, ardınca da Fransada xüsusi proqram həyata keçirərək, kilsənin cəmiyyətə təsirini yox etməyi, yeni bir idarəçilik qurmağı qarşılarına məqsəd qoymuşdular.

Masonluğun Karbonari ilə əlaqələri açıq-aşkardır. Masonlar avtomatik şəkildə Karbonari dərnəklərinə üzv olur, həm də dərnəyə girdikləri andan "ustad" dərəcəsi qazanırdılar (Halbuki, digər üzvlərin bu dərəcəni alması üçün uzun zaman tələb olunurdu.)

15 avqust 1814-cü ildə Konsalvi (Oonsalvi) və Pakka (Paooa) adlı iki kardinal kilsənin adından bəyanat yayaraq, həm masonluğu, həm də Karbonarini siyasi-ictimai qarşıdurma və dinə qarşı düşmənçilik yaratmaqda günаhlаndırdılar. Karbonari üzvlərinin törətdikləri siyasi cinayətlər və silahlı qarşıdurmalar bu ittihamın doğru olduğunu göstərirdi. 25 iyun 1817-ci ildə Makerat (Maoerate) rayonunda baş verən silahlı toqquşma məhz Karbonarinin "xidməti" idi. Amma Papa dövlətinin təhlükəsizlik qüvvələri bu üsyanı yatıra bildi. 1820-ci ildə Napolidə, 1821-ci ildə isə Pyemontdakı üsyan cəhdlərini də Karbonari təşkil etmişdi.

Karbonarinin masonlar tərəfindən qurulmuş və masonlara paralel fəaliyyət göstərmiş bir qurum olduğunu ensiklopedik qaynaqlar da təsdiqləyir. Fransada bu təşkilat 1830-cu il iyul inqilabından sonra zəifləmiş və tədricən səhnədən getmişdi. İtaliyada isə Cüzeppe Mazzini (Guiseppe Mazzini) adlı bir inqilabçının qurduğu "Gənc Italiya" təşkilatı ilə birləşmişdi. Mazzini uzun illər boyu Papa dövlətinə və kilsəyə qarşı apardığı mübarizədən sonra Italiya Birliyini quran yüksək dərəcəli bir masondur. Ateist olduğu tarixdən bəllidir. Ona dəstək verən digər iki məşhur masonla - yəni Cüzeppe Qaribaldi və Kont de Kavurla birlikdə 1870-ci ildə Italiya Birliyini qurub və Papa dövlətini bugünkü Vatikanın hüdudlarına sıxışdırıb. Bundan sonra da Italiyada Mussolininin 1920-ci illərdə bаş qаldırаn faşist diktaturasına zəmin hazırlayan bir proses başlayıb.

Qısası, Mazzini, Qaribaldi və Kavurun Avropada dinə qarşı mübarizədə böyük iş görən üç lider olduğunu söyləmək mümkündür. Mazzini dinə qarşı savaşda təkcə lider kimi deyil, həm də bir ideoloq kimi önəmli rol oynayıb. Onun ortaya atdığı "hər millətə bir dövlət" şüarı Avstriya-Macarıstan və Osmanlı Imperiyası kimi çoxmillətli dövlətlərin çökməsinə səbəb olacaq inqilablara qığılcım verib. Mazzininin bu şüarı insanları din qardaşlığı düşüncəsindən uzaqlaşdıraraq, soylarına görə ziddiyyət yaradan, "qəzəbli soy qoruyuculuğuna" (“Fəth” surəsi, 26) sürükləyən bir çağırışdır. Bu çağırışın müəllifinin bir mason, həm də yüksək səviyyəli bir mason olması şübhəsizdir. "10000 Famous Freemasons" (10000 məşhur mason) adlı loja nəşrində bildirildiyinə görə, Mazzini uzun illər sürən masonluq yüksəlişinin ardınca, 1867-ci ildə Italiya "Grand Orient"inin böyük ustadı seçilib. 1949-cu ildə Romada Mazzininin heykəlinin açılışına toplaşan 3000 mason onu hörmətlə yad edib.

Mazzininin sağ əli olan Cüzeppe Qaribaldi isə 1863-cü ildə Italiya Masonlarının Ali Konqresində 33-cü dərəcəyə çatıb, 1864-cü ildə böyük ustad seçilib. Bu böyük ustadın xatirəsinə ABŞ-da Nyu-York "vadi"sində 542 nömrəli "Qaribaldi" adlı bağlı loja var.
Rusiyadakı mason inqilabları

Təkcə Italiyada deyil, Avropanın digər ölkələrində də dinə qarşı savaşlarda masonluğun izini tapmaq mümkündür. "The Oatholio Enoyolopedia"da yazıldığına görə, "Fransa, Italiya, Portuqaliya, Mərkəzi və Cənubi Amerikadakı inqilabçı hərəkatlarda mason qrupları çox aktiv rol oynayıblar. Rusiya da mason ideologiyasını əhatə edən siyasi qaragüruha dönüb".125

Rusiyadakı proseslərin inkişafı xüsusilə maraqlıdır. Masonlar bu ölkəyə XVIII əsrin ikinci yarısında ayaq açıblar. Şəbəkə öncə intellektualların arasında sürətlə yayılıb. Kənardan baxanda yalnız mədəni klub kimi görünsə də, mason lojalarında Avropadakı din əleyhinə düşüncələr təbliğ olunurdu. Bunu hamıdan əvvəl kilsə xadimləri başa düşmüşdülər. Günlərin birində rahiblər masonların çar rejimini yıxmaq üçün qiyam hazırlamaları xəbərini Kilsəylə yaxşı münasibətləri olan çar I Aleksandra çatdırdılar. Nəticədə çar 1822-ci ildə qanun verərək, ölkədəki bütün mason lojalarının qapadıldığını və təşkilatın qanunsuz sayıldığını elan etdi. Ancaq bununla masonlar fəaliyyətlərini dayandırmadılar, sadəcə, gizli fəаliyyətə keçdilər.

çar I Aleksandr lojaları yasaqlayandan 3 il sonra xəstəliyi səbəbindən dünyasını dəyişdi. Onun yerinə I Nikolay keçdi. Ancaq I Nikolayın taxta çıxması bir sıra çəkişmə və intriqalarla müşayiət olunduğundan, ölkədə qarışıqlıq baş qаldırdı. Bu şəraiti dəyərləndirən və rejimi yıxmağa çalışan "bəzi şəxslər" yeni çara qarşı sui-qəsd planı hazırladılar. Onların orduda xeyli tərəfdarları var idi. Buna güvənərək, 14 dekabr 1825-ci ildə paytaxt Sankt Peterburqda üsyançı əsgərlər və onları dəstəkləyən bəzi vətəndaşlar, həmçinin ziyalılar çar sarayına doğru yürüşə başladılar. Onlarla çara sadiq qalan silahlı qüvvələrin arasında toqquşma oldu və üsyançılar yenildilər. Bu qrup tarixə "dekabristlər" adı ilə düşüb. Onların liderləri həbs olundu və 5 nəfəri asılaraq edam edildi.

Əslində, dekabristlər masonlardan başqa heç kim deyildilər. Zabitlər, ziyalılar və yazarlardan ibarət bu qrupun bütün təmsilçiləri üç il əvvəl çar Aleksandr tərəfindən yasaqlanmış lojaların üzvləri idilər. Onların arasında məşhur şair Аleksаndr Puşkin də vardı.126

Dekabristlərin cəhdi uğursuzluqla nəticələnsə də, masonluq çarı devirmək hədəfindən vaz keçmədi. XIX əsrin sonu - XX əsrin ilk dörddə birində Rusiyada güclənən inqilabçı qrupların daxilində masonluq həmişə böyük rol oynayıb. 1917-ci ilin fevral inqilabının lideri olan Aleksandr Kerenski də, onun bütün yaxın ətrafı da mason idilər.127 Onun qurduğu hökumət də əsasən masonlardan ibarət olub.128 Qİsa sürən Kerenski hökumətinin tarixdəki yeganə "xidməti" isə ölkəni Leninin başçılıq etdiyi bolşeviklərə ötürməkdən başqa bir şey olmadı.


XX əsrin masonluğu: səssiz və dərindən

Əgər fikir verdinizsə, bura qədər araşdırdığımız Fransa, Almaniya, Italiya, Rusiya kimi ölkələrdəki mason fəaliyyətinin məqsədi bir sistem dəyişikliyidir. Masonluq dini qurumların, dini inancların ləğv edildiyi "yeni sistem" qurmağı qarşısına məqsəd qoyub, buna görə də dinə yaxın olan monarxiyaları yıxmağa çalışıb. Əksər Avropa ölkələrində masonluq dinə qarşı çıxanların görüş yeri olub, sui-qəsd, inqilab qərarlarının verildiyi mərkəzə dönüb. 1789-cu ildə Böyük Fransа inqilabından XX əsrə qədər irili-xırdalı xeyli üsyan, sui-qəsd, toqquşma baş verib ki, onların da əksəriyyətində mason izi var.

Ingilis tarixçisi Maykl Hovarda (Miohael Howard) görə, mason lojaları XIX əsrin ikinci yarısında Avropada qalan iki önəmli imperiyanı - Avstriya-Macarıstan və Rusiyanı çökdürmək üçün səylərini artırmışdılar və I Dünyа mühаribəsi ilə bu məqsədlərinə çatıblar. Başqa sözlə desək, masonluq XX əsrin əvəllərində "mövcud sistemi yıxmaq" hədəfinə əsasən çata bilib. Ona görə də, XX əsr artıq masonluq üçün "sistem yıxmaq" əsri olmayıb. Önündə daha əngəl qalmadığını düşünən masonluq siyasi qruplaşmalara, inqilab hazırlıqlarına, üsyanlara, sui-qəsdlərə getməkdən daha çox, öz fəlsəfəsini cəmiyyətə yaymaq yolunu seçib. Masonluğun materializm, humanizm və təkamül təlimi üzərində qurulan fəlsəfəsi elm, sənət, media, ədəbiyyat, musiqi və hər cür populyar mədəniyyət vasitələri ilə cəmiyyətə çatdırılıb. Bu təbliğatı aparmaqla masonluq cəmiyyəti ani çevrilişlə deyil, uzun müddətə və tədricən ilahi dinlərdən döndərilərək, özünə tərəf çəkməyi planlaşdırır. Amerikalı bir mason bu niyyəti belə ifadə edib: "Masonluq səssiz şəkildə çalışır. Fəqət bu, səssiz şəkildə okeana doğru axan dərin bir çayın irəliləyişi kimidir".129

ABŞ-ın Corciya ştatının "böyük ustad" dərəcəli masonlarından biri olan C.U.Teylor (Y.W.Taylor) isə eyni mövzuda bunları deyir: "Köhnə anlayışların yeniləri ilə əvəzlənməsi heç də həmişə asan başa düşülə bilməz. çünki insanlar uzun illər şüurlarında yerləşən prinsiplərdən аsаnlıqlа əl çəkə bilmirlər. Ancaq son anda uyğun şərtlər yaranır və əlverişli mühit meydana gəlir, o zaman gizli gerçəklər həyata keçirilir. Beləcə, bütün insanlar böyük bir ortaq hədəfə doğru yönəldilir və həmin böyük hədəflərə çatmaq üçün bütün dövlətlər sanki bir insan kimi hərəkət edirlər. Masonluğun bəşəriyyət üzərindəki təsiri bu prinsiplə gerçəkləşməkdədir. Səssiz və gizli çalışır, amma çoxtərəfli əlaqələri sayəsində cəmiyyətin bütün təbəqələrinə, boşluqlarına nüfuz edir. Masonluğun əsərlərini görənlər heyrətə gəlirlər, amma onun mənbəyinin nə olduğunu bilmirlər.130

çikaqo Böyük Lojasının nəşr etdirdiyi "Voioe" (Səs) dərgisinə görə isə, "Masonluq səssiz, amma qəti və sərt şəkildə insan cəmiyyətinin gələcəyini qurur".131

Masonluğun bu səssiz, amma dərindən işləyən strategiyasının ən əsas cəhəti odur ki, həmin işi görən masonlar bunu masonluq naminə etdiklərini heç vaxt açıqlamır və boyunlarına almırlar. Onlar fərqli sifətlərlə, fərqli məqamlarda masonluğun fəlsəfəsini elə masonluğun öz köməyilə cəmiyyətin şüuruna yeridirlər. Türk lojalarının böyük ustadlarından biri Xəlil Mülküsün bildirdiyinə görə, "Masonluq əgər sadəcə masonluq kimi ortaya çıxsa, heç nə edə bilməz. Masonluq fərdləri yönləndirir, yetişdirir. Bu fərdlər isə alimlər, siyasətçilər, dövlət adamları, həkimlər, vəkillər və başqalarıdır. Onlar olduqları yerlərdə masonluğun fikirlərini cəmiyyətə yaymağa çalışırlar".132

Hərçənd, biz artıq bilirik ki, masonluğun cəmiyyətə yaymağa çalışdığı bu fikirlər boş yalanlardan başqa heç nə deyildir. Masonluq Qədim Misir, Qədim Yunanıstan, Kabbala kimi bütpərəst mədəniyyətlərin xurafatlarına söykənən fəlsəfəsini "elm və ağıl" etiketi ilə bəzəyib, insanlara təlqin etməyə, bununla da onları aldatmağa çalışır. Qloballaşma dövründə "Qlobal Masonluğ"un gördüyü iş budur.

Bu aldanışın nəticələri isə göz önündədir. Masonluğun XVIII və XIX əsrlər boyu həyata keçirdiyi "kütlələri dinsizləşdirmə" proqramı irqçilik, faşizm, kommunizm kimi qanlı ideologiyaların ortaya çıxmasına səbəb olmuşdu. Sosial Darvinizmin yayılması insanları "sağ qalmaq uğrunda yarışan heyvanlara" çevirmiş, XIX əsrin ikinci yarısı və XX əsrdə bunun qanlı nəticələri özünü göstərmişdi. I Dünya mühаribəsi də darvinist təlqinlər nəticəsində müharibəni və qan tökməyi "bioloji zərurət" kimi qəbul edən Avropa liderlərinin əsəridir. Bu savaşda 10 milyon insan boş-boşuna ölümə göndərildi. Onun ardınca gələn II Dünya Savaşı da masonluğun səpdiyi dinsizlik toxumlarının cücərtisi olan faşizm və kommunizm kimi totalitar ideologiyaların nəticəsi olub və düz 55 milyon insan həyatına son qoymuşdur. XX əsr ərzində dünyanın dörd bir tərəfində bаş verən və zülm yaşadan toqquşmalar, ədalətsizlik, istismar, aclıq, əxlaqi degenerasiya və bu kimi bəlalar dinsiz fəlsəfə və ideologiyaların məhsuludur. (Ətraflı bilgi üçün baxın: Harun Yəhya, "Darvinizmin insanlara gətirdiyi bəlalar").

Qİsası, masonluğun fəlsəfəsi çox acı meyvələr verib. Başqa cür ola da bilməzdi, çünki bu, ilahi bir qaydadır: tarix boyu Allahın dinini rədd edən bütün qövmlər özlərini fəlakətə sürükləyiblər. Elə bütpərəstlərin müasir təmsilçisi olan masonluq isə özü ilə birlikdə bütün bəşəriyyəti fəlakətə doğru sürükləyir. O səbəbdən də insanlığı bu fəlakətdən qorumaq, Bədiüzzamanın ifadəsilə desək, "maddiyyun və təbiyyun taununun" (maddəçilik və təbiətçilik xəstəliyinin) təlqinlərini qırmaq, bu yolla da kütlələrin imanını qurtarmaq gərəkdir.

SON SÖZ
Masonluq son iki yüz il ərzində insanların ən çox maraq göstərdiyi mövzulardan bir olub. Təşkilatın qapalı, mistik xarakteri təbii olaraq diqqət çəkib. Bu diqqətlə yanaşı, masonluğa qarşı bir antipatiyanın yаrаnmаsınа da səbəb olub, masonlar özlərini "zərərsiz bir xeyir qurumu" kimi göstərməyə çalışdıqları halda, digər tərəfdən də təşkilat haqqında həqiqətdən uzaq xəbərlər yayan fanatik bir "mason əleyhdarları" formalaşıb. Halbuki, masonluğun qarşısında görülməli olan iş gözüyumulu şəkildə "mason əleyhdarı" olmaq deyil, bu təşkilatın inandığı və insanlara qəbul etdirməyə çalışdığı fəlsəfənin iç üzünü açaraq, çürütməkdir.

Böyük İslam alimi Bədiüzzaman Səid Nursi bu fəlsəfənin açılması və çürüdülməsi strategiyasının belə izah edir:

“Materialist fəlsəfəsindən doğan fikir axını son zamanlаr yayılaraq, qüvvətlənir, üluhiyyatı inkar edəcək bir dərəcəyə çatır. Bir milçəyin qanadını yaratmaqda belə aciz insanın ilahlıq iddiasına düşməsinin nə qədər axmaq maskarad olduğu göz qabağındadır”.133

Yəni axır zamanlаr ortaya çıxan materialist fikir axını Allahı inkar etmək dərəcəsinə gələcək. Bunun nə qədər "axmaq maskarad olduğu" isə Allahın Quranda diqqət çəkdiyi iman dəlillərinə nəzər yetirəndə aydınlaşır.

Masonluğa qarşı mübarizənin yolu və qaydası da elə budur. Əsas məsələ masonluğun fəlsəfəsini çürütmək və məğlub etməkdir. Səssiz və dərindən aparılan kütləvi təbliğatla insanları din-imandan uzaqlaşdıran, materialist, humanist və darvinist xurafata sürükləyən təşkilatın fikri təsirini yıxmaq, axını tərsinə çevirmək və insanlara Allahın varlığını, birliyini, dini həqiqətləri izah etmək gərəkdir. Və bu işdə ən azı masonlar qədər qərarlı, səbrli və planlı olmaq əsas şərtdir.

Əslində bu, "masonluğa qarşı mübarizə" də sayılmamalıdır, çünki masonların özlərini də bəladan qurtarır. Axı masonlar özləri də aldadılırlar. Quranda inkarçı Ad və Səmud qövmü haqqında işlədilən "Şeytan onların əməllərini cazibəli göstərərək, yollarından azdırdı, halbuki, onlar həqiqəti görə bilən kimsələrdi" (“Ənkəbut” surəsi, 38) ifadəsi masonların halını göstərir. Məqsəd masonlar da daxil olmaqla, bütün insanlara həqiqəti göstərmək, onları əyri yoldan qurtarmaqdır.

Axır zamanın bir xüsusiyyəti də bu mübarizənin insanlar baxımından daha asan getməsidir. çünki masonların son iki yüz ildə öz fəlsəfələrinin əsası kimi göstərdikləri elm indi onlara qarşı çevrilib. 1970-ci illərdən bugünədək istər materializmin, istərsə də humanizmin dayağı sayılan təkamül nəzəriyyəsi böyük sarsıntıya uğrayıb və çöküb. Bir tərəfdən tapılan qədim canlılаrın qalıqları, digər tərəfdən də biokimyanın canlı orqanizmlərin təsadüf nəticəsində yarana bilməyəcəyini sübuta yetirməsi təkamül nəzəriyyəsini iflаsа uğrаtdı. Məlum oldu ki, növlər bir-birindən törəməyiblər, hamısı ayrı-ayrılıqda yaradılıb. Elm açıq-aşkar təkamül nəzəriyyəsini yalana çıxardı. Ona görə də, bundan sonra elmin ortaya qoyduğu gerçəklərdən faydalanaraq, materialist/humanist fəlsəfənin boş şey olduğunu kütlələrə izah etmək lazımdır.

Masonluq uzun zaman boyunca güclü təbliğat apararaq, yanlış bir fikri insanlara çatdırmаğа, hətta inandırmаğа müvəffəq olub. Doğrunu qəbul etdirmək isə çox asandır. Müsəlmanlar bu işə başlayanda Allahın iznilə "Biz batili haqqla rədd edərik və o, batili yox edər. Batil də dərhal heç olar" (“Ənbiya” surəsi, / 18) hökmü həyata keçəcək. Və o zaman XXI əsr masonların arzuladıqları kimi "Qlobal masonluğ"un deyil, İslam əxlaqının əsri olacaq.



TƏKAMÜL YALANI

Darvinizm, yəni təkamül nəzəriyyəsi yaradılış həqiqətini inkar etmək məqsədilə ortaya atılmış, ancaq heç bir müvəffəqiyyət qazana bilməmiş elmdən uzaq bir sayıqlamadan başqa bir şey deyil. Canlı aləmin cansız maddələrdən təsadüfən əmələ gəldiyini iddia edən bu nəzəriyyə elmin kainatda və canlılarda çox açıq bir "nizam" olmasını sübut etməsi ilə çürümüşdür. Beləliklə, bütün kainatın və canlıların Allah tərəfindən yaradılması həqiqəti elm tərəfindən də sübut olunmuşdur. Təkamül nəzəriyyəsini ayaqda saxlaya bilmək üçün bu gün bütün dünyada aparılan təbliğat yalnız elmi həqiqətlərin təhrif edilməsinə, bu həqiqətlərin birtərəfli şəkildə izah olunmasına, elm görüntüsü altında söylənən yalanlara və yol verilən saxtakarlıqlara əsaslanır.

Ancaq bu təbliğat da həqiqəti ört-basdır edib gizlədə bilmir. Təkamül nəzəriyyəsinin elm tarixindəki ən böyük yalan olması faktı son 20-30 ildə elm dünyasında getdikcə daha yüksək səslə dilə gətirilir. Xüsusilə 1980-ci illərdən sonra aparılan tədqiqatlar darvinistlərin iddialarının tamamilə yanlış olduğunu ortaya qoymuş və bu həqiqət bir xeyli alim tərəfindən qeyd edilmişdir. Ələlxüsus da ABŞ-da biologiya, biokimya, paleontologiya kimi müxtəlif elm sahələrində çalışan alimlər darvinizmin artıq öz qüvvəsini itirdiyini görür, canlıların mənşəyini artıq yaradılış ilə açıqlayırlar.

Təkamül nəzəriyyəsinin süqutunu və yaradılışın dəlillərini başqa əksər çalışmalarımızda bütün elmi təfərrüatları ilə qeyd etdik və qeyd etməyə davam edirik. Ancaq bu məsələ çox əhəmiyyətli olduğu üçün burada da bir çox məsələləri xülasə etmək zəruri və faydalıdır.
Darvini yıxan çətinliklər

Təkamül nəzəriyyəsi tarixi kökləri ilə qədim Yunanıstana qədər gedib çıxan bir təlim olsa da, o, yalnız XIX əsrdə əhatəli şəkildə ortaya çıxdı. Nəzəriyyəni elm dünyasının gündəminə salan ən mühüm hadisə çarlz Darvinin 1859-cu ildə nəşr edilən "Cinslərin mənşəyi" adlı kitabı oldu. Darvin bu kitabda canlıların müxtəlif növlərinin Allah tərəfindən ayrı-ayrılıqda yaradılması gerçəyinə qarşı çıxırdı. Darvinə görə, bütün cinslər müştərək bir atadan gəlirdi və onlar zaman ötdükcə kiçik dəyişikliklər sayəsində bir-birindən fərqlənmişdilər.

Darvinin nəzəriyyəsinin heç bir maddi dəlili yox idi. O, özü də bunu qəbul edirdi ki, bu nəzəriyyə yalnız "ortaya atılan məntiqi fikir" idi. Hətta Darvinin öz kitabındakı "Nəzəriyyənin çətinlikləri" başlıqlı geniş hissədə də etiraf etdiyi kimi, bu nəzəriyyə bir çox mühüm sual qarşısında aciz qalır.

Darvin zənn edirdi ki, onun nəzəriyyəsinin qarşısında dayanan çətinliklər elmin inkişafı ilə aradan qaldırılacaq, yəni elmi kəşflər bu nəzəriyyənin elmi əsaslarını gücləndirəcək. O, bunu kitabının bir çox yerində bildirmişdi. Ancaq durmadan inkişaf edən elm Darvinin bu ümidlərinin tam əksinə olaraq, həmin nəzəriyyənin başlıca müddəalarını bir-birinin ardınca sarsıdırdı.

Darvinizmin elm qarşısındakı məğlubiyyəti üç əsas başlıqda incələnə bilər:

1. Bu nəzəriyyə həyatın Yer üzündə ilk dəfə necə ortaya çıxdığını heç cür açıqlaya bilmir.

2. Darvinizm nəzəriyyəsinin ortaya atdığı "təkamül mexanizmləri"nin həqiqətdə təkmilləşdirici təsirə malik olduğunu göstərən heç bir elmi sübut yoxdur.

3. Daşlaşmış bitki qalıqları və torf qatları təkamül nəzəriyyəsinin irəli sürdüyü proqnozların tam əksini ortaya çıxarır.

Bu bölümdə qeyd edilən əsas müddəaları onların mahiyyəti baxımından incələyəcəyik.
Keçilə bilməyən ilk pillə: həyatın mənşəyi

Təkamül nəzəriyyəsi bütün canlı növlərini ibtidai dünyada təxminən 3,8 milyard il əvvəl meydana çıxan yeganə bir canlı hüceyrədən əmələ gəldiyini iddia edir. Tək hüceyrənin milyonlarla kompleks canlı növünü necə meydana gətirməsi və belə bir təkamül əgər həqiqətən də olubsa, bunun izlərinin daşlaşmış bitki qalıqlarında, torf qatlarında niyə tapılmaması darvinizm nəzəriyyəsinin cavablandıra bilmədiyi suallardır. Ancaq bütün bunlardan əvvəl iddia edilən təkamül mərhələsinin ilk pilləsində dayanmaq lazımdır: bəhs edilən o "ilk hüceyrə" necə ortaya çıxmışdır?

Təkamül nəzəriyyəsi yaradılışı rədd etdiyi və heç bir fövqəltəbii müdaxiləni qəbul etmədiyi üçün "ilk hüceyrə"nin heç bir plan və nizam-intizam olmadan, təbiət qanunları çərçivəsində təsadüfən meydana gəldiyini iddia edir. Yəni bu nəzəriyyəyə görə, cansız maddə təsadüflər nəticəsində ortaya canlı bir hüceyrə çıxarmalıdır. Ancaq bu, məlum olan ən əsas bioloji qanunlara zidd iddiadır.
"Həyat həyatdan gəlir"

Darvin öz kitabında həyatın mənbəyi barədə heç nə qeyd etməyib. çünki onun dövründəki ibtidai elm canlıların çox sadə bir quruluşa malik olduğunu güman və iddia edirdi. Orta əsrlərdən bəri böyük etimad bəslənən və "spontan generasiya" adlanan nəzəriyyənin tərəfdarları cansız maddələrin təsadüfən bir yerə yığışıb canlı bir varlıq meydana gətirməsinə inanırdı. Bu dövrdə böcəklərin yemək qalıqlarından, siçanların isə buğdadan əmələ gəldiyinə şübhə etmirdilər. Bunu isbat etmək üçün hətta qəribə təcrübələr də aparmışdılar. çirkli bir parçanın üstünə bir az buğda qoyulmuş, bir qədər gözləyərlərsə, bu çulğaşmadan siçanların meydana gələcəyi zənn edilmişdi.

çiy ətin qurd salması da həyatın cansız maddələrdən meydana gəlməsinə dəlil sayılırdı. Halbuki daha sonralar məlum olacaqdı ki, ətin üstündə yaranan qurdlar öz-özünə meydana gəlmir, milçəklərin gətirib ora qoyduğu gözlə görünməyən sürfələrdən çıxırlar.

Darvin özünün "Cinslərin mənşəyi" adlı kitabını yazdığı dövrdə isə elm dünyası belə hesab edirdi ki, bakteriyalar cansız maddədən meydana gəlir. Halbuki məşhur fransız bioloqu Luis Paster təkamülün əsası olan bu inancı Darvinin kitabının nəşr edilməsindən beş il sonra qəti olaraq rədd etdi. Paster apardığı çalışma və təcrübələrdən sonra gəldiyi nəticəni belə xülasə edirdi:

"Cansız maddələrin həyat əmələ gətirməsinə dair iddia daha qəti olaraq tarixin arxivinə verilmişdir" (Sidney Fox, Klaus Dose, Moleoular Evolution and The Origin of Life, Maroel Dekker, New York, 1977, səh. 2).

Təkamül nəzəriyyəsinin tərəfdarları Pasterin gəldiyi nəticələrə qarşı uzun müddət mübarizə apardılar. Ancaq inkişaf edən elm canlı hüceyrənin mürəkkəb quruluşunu ortaya çıxarandan sonra həyatın öz-özünə meydana gəlməsi iddiasının çürüklüyü bir daha və qəti şəkildə aydın oldu.


XX əsrdəki nəticəsiz səylər

XX əsrdə həyatın mənşəyi mövzusu ilə bağlı proseslərin önündə gedən ilk təkamülçü məşhur rus bioloqu Aleksandr Oparin oldu. Oparin 1930-cu illərdə ortaya atdığı bəzi tezislərlə canlı hüceyrənin təsadüfən meydana gələ biləcəyini isbat etməyə çalışdı. Ancaq onun bu axtarışları nəticəsiz qaldı. Oparin bunu etiraf etməyə məcbur oldu:

"Təəssüf ki, hüceyrənin mənşəyi problemi təkamül nəzəriyyəsini bütövlükdə əhatə edən ən qaranlıq məsələni təşkil edir" (Alexander I. Oparin, Origin of Life, Dover Publioations, New York, (1936), 1953 (reprint), səh. 196).

Oparinin arxasınca gedən təkamülçülər həyatın mənşəyi mövzusunu bir yerə çıxara bilmək üçün təcrübələr aparmağa səy göstərdilər. Bu təcrübələrin ən məşhuru amerikalı kimyagər Stenli Miller tərəfindən 1953-cü ildə aparıldı. S.Miller ibtidai dünyanın atmosferində olduğunu iddia etdiyi qazları bir təcrübə vasitəsilə birləşdirərək və bu reaksiyaya enerji əlavə edərək proteinlərin tərkibindəki bir neçə üzvi molekulu (aminoasit) sintez etdi. Həmin illərdə əhəmiyyətli bir mərhələ kimi təqdim olunan bu təcrübənin nəticəsiz qalması və təcrübədə istifadə edilən atmosferin gerçək dünya atmosferindən çox fərqli olması gələcək illərdə ortaya çıxacaqdı ("New Evidenoe on Evolution of Early Atmosphere and Life", Bulletin of the Amerioan Meteorologioal Sooiety, o. 63, noyabr 1982, ss. 1328-1330).

Uzun müddət davam edən bu səssizlikdən sonra Millerin özü də istifadə elədiyi atmosferin həqiqi olmadığını etiraf etdi (Stanley Miller, Moleoular Evolution of Life: Ourrent Status of the Prebiotio Synthesis of Small Moleoules, 1986, səh. 7).

Həyatın mənşəyi məsələsini açıqlamaq üçün təkamülçülərin XX əsrdə apardığı bütün səylər nəticəsiz qaldı. San Dieqo Skripps Institutundan olan tanınmış geokimyaçı Ceffri Bada təkamülçü "Earth" jurnalında 1998-ci ildə nəşr edilən bir məqalədə bu həqiqəti belə qəbul edir:

"Bu gün XX əsri arxada qoyarkən hələ XX əsrə daxil olanda malik olduğumuz ən böyük həllini tapmamış problemlə qarşı-qarşıyayıq: həyat Yer üzündə necə başladı?" (Jeffrey Bada, Earth, fevral 1998, səh. 40).

1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©atelim.com 2016
rəhbərliyinə müraciət